کو آن پیام چلچله،پیک پرستو؟
در سال نو،تبریک گفتن ها به هم کو؟
در جمع با نامحرم و محرم نشستن
کوآن همه خط و نشان چشم و ابرو؟
انگار گلها وا نگشته،گشته پرپر
کو آن همه بشکفتن لبهای گل گو؟
کو دست های خوش تراش همچو الماس؟
کو عاج های سینه، گردن ها و بازو؟
انگار تنها واژه ها پیوسته بودند
کو آن همه احساس گل گویان گلرو؟
کو آن پیامک های زیبای خیالی؟
کو آن طپیدن های دلها در تکاپو؟
احساس ها بیرنگ اما رنگ نیرنگ
کو عطر موهای پریشان،چتر گیسو؟
جان داده ماهی در میان تنگ بی آب
خشکیده آن سو از عطش گلدان شب بو
کو شمع و کو آیینه و قرآن نوروز؟
رفتند تا سال دگر در کنج پستو
جانا دروغ کهنه ی تبریک هر عید
باشد همیشه بر لب ما و من و او
"ناظم"به دستش نیست کشکول و تبرزین
زین رو به تنهایی زند آوای یاهو
یاهو
1391/1/15
دکتر فضل اله ناظم
منم كه خسته و وامانده در درونِ خودم
گريختم به درون خود از برون خودم
جهان تباه شد از دستِ عقلِ ديوانه
رها كنيد مرا همدمِ جنونِ خودم
كنون نه عاشق شيرين نه همچو فرهادم
نه كوهكن كه همه نقش بيستون خودم
ميان گردش گهواره تا سكونت گور
به سر دويده و زندانيِ سكون خودم
خودم به دست خودم هم خودم رها كردم
از آن زمان خودم اي دوست هم بدون خودم
چه بي بها شده "ناظم" بهاي آدم ها
چه سالهاست كه من خونبهاي خون خودم
ياهو
۱۳۹۰/۱۲/۲۷
دكتر فضل اله ناظم
هو
نگه در آينه كن،شوق و ذوق من آنجاست
نه من،هر آنكه تو را ديد در دلش غوغاست
نياز نيست به آراستن،كه چهره ي تو
به پيش ديده ي زيباشناس،دل آراست
كنار من چو نشستي،هنوز يادم هست
هر آن نشسته،ز روي ادب ز جا برخاست
مرا دلي و تو را هست روي زيبايي
اگر گناه بود ديدنت،به پاي خداست
تهي است دست من و آنچه هست يك دل هست
ز من بگير دلم را،اگر دلت، دل خواست
رديف و قافيه و وزن در سخن دارم
بخوان درست و مگو كلام سر به هواست
گناه اگر كه در آن،نفع ديگري باشد
به حكم شرع چنين ناروا، بجا و رواست
خزان گرفته چو تك،برگ مانده در باغم
كه هر چه بوده ز كف رفته و دلم تنهاست
چو از قطار پياده شوند صدها زن
همه مسافر و يك زن ميان شان زيباست
قضاوت از سر انصاف بهر "ناظم"كن
كه بيت سعدي زيبا كلام شاهد ماست
«چو بشنوي سخن اهل دل مگو كه خطاست
سخن شناس نئي، دلبرا خطا اينجاست»
ياهو
1391/1/23دكتر فضل اله ناظم
كانون دل به عشق رُخي پُر شراره بود
آنجا كه عقل بود ولي هيچكاره بود
با جامه هاي كهنه و نو بود خوش نما
چون قامتش ز پاي به سر خوش قواره بود
رگهاي دل ز غصه ي او گشته بود تنگ
دهليز و بطن از غم او پاره پاره بود
در صحنِ باغِ چهره ي زيباي ناز او
گل گونه هاي او گلِ سرخِ بهاره بود
مُهر درست خورده سر باور غلط
از او به سر دويدن و از من اشاره بود
بيچاره من كه پاي گريزي نداشت دل
ديوار در ميانه ي هر راه چاره بود
آمد هميشه آيه اي از سوره ي عذاب
انگار بر خلاف دلم استخاره بود
تاريخ رنج بود به جغرافياي عشق
در موزه هاي دل، دلِ او سنگواره بود
"ناظم"هنوز مانده به يادش از آن زمان
«شب بود و ماه بود و فروغ ستاره بود»
ياهو
1390/12/16
دكتر فضل اله ناظم
هو
بستيم دل به پوچ و همه عمر زيستيم
بر هيچ خنده كرده و گاهي گريستيم
دل كرده ايم خوش به يكي همچو خويشتن
دل هم به ما نگفت گرفتار كيستيم
در انتظار پاسخ آيينه مانده ايم
پرسش نكرده ايم كه غمگين ز چيستيم
پشت چراغ قرمز فرداي زندگي
بايد در انتظار ، هميشه بايستيم
آيند دير و زود و نپايند و ميروند
روزي كه پشت پنچره هايي كه نيستيم
"ناظم" فسرده خاطر و شرمنده ي دليم
زين رو كه بر مراد دل خود نزيستيم
ياهو
1391/1/25
دكتر فضل اله ناظم
